Co to jest Frame pacing?

Frame pacing to „rytuał” dostarczania klatek: nie tylko ile ich masz na sekundę, ale czy przychodzą równo. Możesz mieć wysokie FPS, a i tak czuć mikroprzycięcia, bo klatki pojawiają się nierównomiernie: jedna szybko, potem pauza, potem dwie naraz. W rankedach to zabójcze dla percepcji – bo Twoje oko i ręka lubią przewidywalność. Dobry frame pacing sprawia, że gra wydaje się „trzymać się pod palcem”, a złe potrafi zepsuć nawet najlepszą konfigurację.

FPS to za mało: frametime, wykresy i „mikrostutter”

Większość graczy patrzy na licznik FPS (frames per second). To naturalne, ale FPS jest średnią. Frame pacing żyje w tym, co dzieje się pomiędzy klatkami, czyli w frametime (czasie pojedynczej klatki).

Przykład:

• 60 FPS „idealnie” to ok. 16,7 ms na klatkę,
• 120 FPS to ok. 8,3 ms.

Jeśli frametime skacze: 8 ms → 20 ms → 6 ms → 15 ms, średni FPS może nadal wyglądać nieźle, ale Ty czujesz „chrupnięcia”. To jest mikrostutter – i to on psuje tracking, bo cel przestaje poruszać się płynnie w polu widzenia.

Co gorsza, mikrostutter często wygląda jak „lag”, choć nie ma nic wspólnego z siecią. Prawdziwy lag sieciowy objawia się teleportami, hitregiem i opóźnionymi reakcjami serwera. Złe frame pacing to po prostu nierówny obraz.

Skąd biorą się nierówne klatki: CPU, shader cache, streaming assetów

Najczęstsze przyczyny złego frame pacing w grach:

• Bottleneck CPU – szczególnie w tytułach e-sportowych, gdzie GPU się nudzi, a CPU mieli logikę gry.
• Kompilacja shaderów w locie – nowe lokacje, nowe efekty, nowe skórki, a gra „gotuje” shadery podczas rozgrywki.
• Doczytywanie danych – streaming tekstur, obiektów, mapy (częste w dużych światach).
• Nakładki i procesy w tle – rejestratory, overlaye, przeglądarka z wideo na drugim monitorze.
• Zbyt agresywne ustawienia oszczędzania energii – skoki taktowań potrafią dać „ząbki” na frametime.

Jeśli grasz turniejowo, frame pacing jest równie ważny jak czyste FPS. Bo w praktyce Twoja skuteczność to suma: percepcja + timing + egzekucja. A percepcja lubi stabilność.

Frame pacing po aktualizacjach: kiedy winne są patch notes

Bywa tak: „Wczoraj było gładko, dziś chrupie”. I zaczyna się polowanie na winnego. Często powód jest banalny: aktualizacja gry, sterownika, Windowsa albo zmiana ustawień po patchu. Dlatego traktuj patch notes jak sygnał ostrzegawczy: po większych aktualizacjach sprawdź, czy:

• nie zmienił się tryb wyświetlania,
• nie przestawił się limiter,
• nie doszły nowe opcje renderingu (np. agresywny streaming).

Wiele gier po patchach wraca do domyślnych ustawień, a Ty „nagle” masz gorszą płynność, choć PC się nie zmienił.

Jak naprawić frame pacing: limit FPS, tryb wyświetlania, sterownik

Naprawa frame pacing rzadko jest jedną magiczną opcją. To raczej seria małych, logicznych kroków:

• Ustaw limiter FPS – paradoksalnie ograniczenie klatek często wygładza frametime, bo stabilizuje pracę GPU/CPU.
• Sprawdź tryb pełnoekranowy vs okno bez ramek – zależnie od gry jeden z nich potrafi dać stabilniejszy frametime.
• Wyłącz zbędne overlaye – mniej narzutów = mniej losowych spike’ów.
• Zadbaj o powtarzalne ustawienia – te same mapy, te same sceny testowe, żeby porównanie miało sens.
• Aktualizuj sterowniki rozsądnie – nowe sterowniki potrafią naprawić stutter, ale czasem też go wprowadzić. Testuj.

Jeśli grasz na monitorze z VRR, pamiętaj: VRR pomaga maskować część nierówności, ale nie usunie spike’ów frametime, które wynikają z doczytywania lub CPU. Dlatego limiter i stabilizacja obciążenia są tak ważne.

Dlaczego złe frame pacing psuje aim bardziej niż spadek FPS

To widać szczególnie w sytuacjach typu tracking na dalekim dystansie. Jeśli obraz „drży” mikroprzycięciami, Twoja ręka zaczyna kompensować coś, co nie jest ruchem przeciwnika, tylko ruchem renderu. Efekt? Przestrzelenia, nadkorekty, gorszy kontrolowany spray.

W świecie esport frame pacing jest po prostu częścią „czystego środowiska gry” – obok stabilnego FPS, niskich opóźnień i przewidywalnych ustawień.

Diagnostyka dla graczy: szybki checklist, zanim zaczniesz grzebać głęboko

Zanim zmienisz pół systemu, zrób prosty test:

• sprawdź frametime (nie tylko FPS),
• porównaj dwie sceny: spokojną i „worst case” (dym, walka, duży teamfight),
• wyłącz wszystko w tle na 10 minut testu,
• ustaw limiter i porównaj wykres.

I najważniejsze: jeśli czujesz, że „mysz ma opóźnienie”, nie zakładaj od razu, że to peryferia. Często winny jest render i kolejki klatek, które zwiększają odczuwalny input lag.

Na koniec: frame pacing to temat, który odróżnia „mam dużo FPS” od „moja gra jest gotowa na rankedy”. W Well Played lubimy ten poziom szczegółu, bo to właśnie on decyduje o tym, czy sprzęt i ustawienia naprawdę wspierają Twoją grę.